ریر باران هستم بدون چتر تنها بي هيچ چيز

رهاي رها نه اينکه خواسته باشم اداي سهراب را درآورده باشم و چترم را بر زمين گذاشته باشم نه

ابرها معلوم نيست امروز سر چه گريه شان گرفته بود که يهو ترکيدند و اشک هايشان را روي سرمان خالي کردند .

 هيچ کس نمي دانست امروز روز دلخوري ابرهاست براي همين چترها گوشه خانه ها مانده  بود . زير باران ايستادم زير نور يک چراغ سفيد نمي دانم چرا اين قدر هوس ميکنم سرم را به سمت آسمان بلند کنم

دوست داشتم دستهايم را باز کنم صورتم را به سمت بالا بلند کنم و تمام وجودم را از اين حس خيس و نمناک پر کنم اما انگار از قديم گفته بودند اين کارها آن هم در خيابان براي دخترها زشت است بهتر بگويم عاطفي بودن در انظار مردم زشت است آن هم براي يک دختر مثل من نميدانم اگر اين عاطفه اشکال دارد چرا وقتي ابرها اين گونه بي پرده مي گريند هيچ کس بهشان خرده نميگيرد اما اگر من بخواهم دستهايم را باز کنم و زير باران چرخ بزنم يا بخواهم اشکهايم را با اشک هاي ابر ها پيوند دهم  بايد اين همه نگاه را تحمل کنم .

هنوز از حس باران پر نشده ام گاهي که کوچه را خالي از عبور نگاه ها مي بينم دزدانه سرم را به سمت آسمان بلند ميکنم و مي گذارم اشک هاي آسمان روي صورتم بريزد تا آرام شوم آخر اشک ها هميشه آرام بخشند و هيچ چيز مثل آرامش اشک نيست

 شايد راز زيبايي باران و آرامشش در همين است که اشک است . ياد جمله ي يکي از شاگردهايم افتادم که روي برگه امتحانش نوشته بود به نام او که اشک را آفريد تا سرزمين عشق آتش نگيرد . . . .

........من تو را در رویاهایم دیده ام.

    در خلوت خویش:

   روی زیبایت را.

   تو همدم جان منی و نیمه ی دیگر زیباییم

   که هنگام آمدنم به این جهان از آن جدا شد.

    دلبندم دزدانه آمدم/

  پاورچین پاورچین/

   تا به تو رسم.

  به راستی تویی آیا

  که در برابرم ایستاده ای؟

  از چه بیمناکی؟

  شکوه دنیا را رها کردم

    تا با تو به بهشت سرزمین های دور ره روم

   و باده ی زندگی و مرگ را با تو از یک ساغر سر کشم.

   ........من /بیا به جهانی چنان دور رویم

       که دست منو تو تنهای تنها در دست هم باشد...///

دست طوفانهای غم هستم اسیر   

در پی یارم ولی یار کجـــــــــاست

همه یارند ولی یار وفادار کجاست

تنها چیزی که از ما باقی می ماند خاطره ایست که از آن زندگی کرده ایم و در قالب خالی دلمان به آن جا داده ایم .........کاش می شد خاطره را تصویر کرد

من و تو ..........

 

 

توی یک دیوار سنگی دو تا پنجره اسیرن ، دو تا خسته دو تا تنها یکیشون تو

 

یکیشون من ، دیوار از سنگ سیاهه سنگ سرد و سخت خارا ، زده

 

قفل بی صدایی به لبای خستۀ ما ، نمی تونیم که بجنبیم زیر سنگینی دیوار ، همه

 

 عشق من و تو قصه هست قصه دیوار ، همیشه فاصله بوده بین

 

دستای من و تو باهمین تلخی گذشته شب و روزای من و تو، ما باید اسیر بمونیم

 

 زنده هستیم تا اسیریم ، واسه ما رهایی مرگه تا رها بشیم

 

میمیریم ، کاشکی این دیوار خراب شه من وتو باهم بمیریم ، توی یک دنیای دیگه

 

دستای هم و بگیریم ، شاید اونجا توی دلها درد بیزاری نباشه ،

 

میون پنجره هاشون دیگه دیواری نباشه

---

عکسهای فان16+>>>>>>>>>>>>>>>

چه زود فراموش می شوم
انگار سالهاست که من مرده ام
اما هنوز ذهن زخمی ام
یاد تو را نشانه می رود

آخر گذشت
آن زمان کهنه ی دیدار
رفت آن ثانیه های پر هیاهو
شکست آن لحظه های زیبا
و تو ، چه ساده گذشتی از این همه احساس

آنکه دیوانه شد عاشق نبود
مست بود.....!!

دلت وقتی که تنها شد

 

سرود مهربانی با کدامین خسته خواهی خواند

 

و لبهایت کدامین تشنه را سیراب خواهد کرد

 

نگاهت را به نگاه چه کسی از شوق خواهی دوخت

مطمئن باش برو

ضربه ات کاری بود دل من سخت شکست

وچه زشت به من و سادگیم خندیدی به من و عشقی پاک

که پر از یاد تو بود

وبه یک قلب یتیم که خیالم می گفت

تا ابد مال تو بود

مطمئن باش برو تو برو تا راحت

تکه های دل خود را سر هم بند کنم

چقدر سخته که بغض داشته باشي ، اما نخواي کسي بفهمه ... چقدر سخته که عزيزترين کست ازت بخواد فراموشش کني ... چقدر سخته که روز تولدت ، همه بهت تبريک بگن ، جز اوني که فکر مي کني به خاطرش زنده اي ... چقدر سخته که غرورت رو به خاطر يه نفر بشکني ، بعد بفهمي دوست نداره ... چقدر سخته وقتي تو زندان عاشقي گرفتار شدي و ازت پرسيدن جرمت چيه؟؟؟ بگي : عشق ... چقدر سخته وقتي كسي كه دلت رو اسير كرده جواب نگاه عاشقانه تو رو نده ... چقدر سخته وقتي عاشق كسي باشي كه از عشق چيزي نمي دونه ... چه قدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و اون وقت آروم زیر لب بگی : گل من باغچه نو مبارک چقدر سخته تو چشماي كسي كه تمام عشقت رو ازت گرفته و به جاش يه زخم هميشگي رو به قلبت هديه داده ، زل بزني و به جاي اينكه لبريز كينه و نفرت بشي حس كني كه هنوز دوستش داري چقدر سخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزني اما وقتي ديديش هيچ چيز جز سلام نتوني بگي ... چقدر سخته وقتي پشتت بهشه ، دونه هاي اشك گونه هاتو خيس كنه اما مجبور باشي بخندي تا نفهمه هنوز دوسش داري ... .

اما خودش.....

زمستان
سرآغاز نگاه سرد تو بود
و شب بلورین من
معصومانه شکست
با حجم سنگ های غرور تو..........

 

 

تصور کن تو این دنیا یکی نخواد حرف بزنه . نخواد بگه چرا دوست داشته، چرا غمگینه، چرا متنفره،چرا

می خواد بره،...، یا وحشتناک تر اینکه بلد نباشه حرف بزنه!

اونوقت ممکنه دلتنگ حس یه بیمعرفت

      بشه که یادگار یه تنفره!

و به زیبایی معصومیت غریبانه ات در انتظار

اشکهای تو همیشه مخفیانه ریخته می شود

و خنده های من اشکارا سروده می شود

شاید معنی زندگی را دیر فهمیده ای و می گریی

و من بیرحمی آن را زود فهمیده ام و می خندم

راز خنده های من به درد هایم است

هنوز هم میروم

به جایی که نمیدانم کجاست

به اینجا که رسیده ام چیزی نیست جز سیاهی غربت

آخرش را میتوان ساده حدس زد

سرابی از آرزوهای بر باد رفته

چشمه ای به رنگ اشک های شبانه ام

و دفتری از خاطراتی نیمه جان

ولی راه برگشتی نیست

یا شاید دلم نمی خواهد باز گردم.......

بی جهت نیست که هی می بارم

پی رازیست درین نزدیکی

پس پستوی گریز کلمات

پس فردای دریغ فریاد

هی هی می بارم و به خود می گویم های های گریه کنم

رخ او در نظرم می شکفد همه ام محو رخش همهمه ام محو و تمام...............

و فقط می بارم.

در خلوت روشن باتو گریستم

برای خاطر زندگان٬

و در گورستان تاریک با تو خواندم

زیباترین سرودها را

زیرا که مردگان این سال

عاشق ترین زندگان بوده اند

دستت را به من بده

دستهای تو با من آشناست

ای دیر یافته با تو سخن می گویم

بسان ابرکه با طوفان

بسان علف که با صحرا

بسان باران که با دریا.......

من آن گلبرگ مغرورم که میمیرم زبی آبی

اما با خفتو خاری پی شبنم نمیگردم........

هیچکس اشکی برای مانریخت

هرکه با مابود از مامی گریخت

چندروزی هست حالم دیدنیست

حال من از اینو آن پرسیدنیست

گاه برروی زمین زل میزنم

گاه بر حافظ تفاءل میزنم

حافظ دیوانه فالم را گرفت

یک غزل آمد که حالم را گرفت

      به سحر سپرده بودم

دارم میرم یه جایی....

با اینکه اصلا دلگیر نیستم...ولی خیلی دلتنگم...شاید دلم برای پارسال همین موقع خیلی تنگ شده....خیلی خیلی تنگ شده.

عشق حقيقي بي دليل است و از قلب سرچشمه مي گيرد. هرگز به دنبال تأييد عشق بامعيارهاي ذهني نباش. ذهن فقط به درد زندگي در دنيا مي خورد. اگر بخواهي مي تواني به توانايي ها و امكانات فردي كه دوستش داري فكر كني اما در اين صورت تو براي زندگي آينده به دنبال شرايط بوده اي. عشق فراتر از اينهاست. فراتر از معيارهاي ذهني است. عشق از جاذبه هاي بدني هم فراتر است نزديكي عشق فاصله هاي زماني و مكاني را درهم مي شكند چون مرز عشق از زمان و مكان فراتر است.
    تو از طريق قلبت با قلب ديگري ارتباط مي گيري... اين رابطه كلامي نيست به حرف در نمي آيد و با هيچ معيار ذهني قياس نمي شود. از قلب عشق و اعتماد زاده مي شود. ذهن هميشه ترديد دارد در حالي كه عشق كاملاً اعتماد مي كند. عشق از بدن چهارم مي آيد بنابراين با معيارهاي بدن هاي پايين تر قابل سنجش نيست و فقط به وسيلة‌ آنها به نحوي محدود حس مي شود

 به دردآید به جایش دیده میگرید